@misc{Зелінська_Оксана_Назви_2017,
 author={Зелінська, Оксана},
 abstract={W systemie leksykalnym języka staroukraińskiego wytworzyła się grupa tematyczna słownictwa, które nazywało osoby zajmujące się zawodowo nauczaniem i edukacją dzieci. Powstanie tego rodzaju nazw było rezultatem rozwoju specjalnego znaczenia w istniejących już w języku słowach (np. nauczyciel, diakon) oraz zapożyczania obcego słownictwa w badanym okresie (profesor, magister, pedagog, dydaskał, bakałarz). Omawiana grupa tematyczna słownictwa rozwinęła się kosztem analitycznych jednostek nominatywnych utworzonych na podstawie nazw jednowyrazowych. Nazwy wyrażane przez frazy wskazywały na węższą specjalizację nauczyciela i stały się specjalnymi kwalifikacyjnymi nazwami osób uczących w instytucjach oświatowych. W okresie XVI–XVIII wieku nie obserwuje się jeszcze ustalania się specjalnych określeń nauczycieli szkół wyższych, co było spowodowane jednolitością instytucji edukacyjnych oraz istnieniem klas niższych, średnich i wyższych w ramach jednej instytucji. Nazwy nauczyciel, licencjat, magister, profesor, pedagog stały się częścią terminologii pedagogicznej i są używane do czasów współczesnych. Pewna grupa leksemów oznaczających nauczycieli wyszła z użycia. Słownictwo badanej grupy tematycznej wskazuje na istnienie ciągłości między starymi i nowymi językami literackimi.},
 type={artykuł},
 publisher={Wydawnictwo im. Stanisława Podobińskiego Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie},
 title={Назви на позначення осіб, зайнятих педагогічною діяльністю, в українській мові хvі–хvііі ст.},
 address={Częstochowa},
 year={2017},
 language={ukr},
 keywords={język ukraiński XVI–XVIII w., terminologia pedagogiczna, słownictwo zapożyczone, rozwój semantyki},
}