@misc{Bobylieva_Anna_Jakość_2020,
 author={Bobylieva, Anna and Pilis, Anna and Wanot, Bartosz},
 abstract={Już półtora tysiąca lat przed naszą erą starożytni Egipcjanie w traktacie medycznym „Papirus Ebersa” opisali cukrzycę jako niezależną chorobę. Liczba osób chorych na cukrzycę w ciągu ostatnich 35 lat wzrosła czterokrotnie. Cukrzyca jest uważana za „niezakaźną epidemię XXI wieku”. Według oficjalnych danych Międzynarodowej Federacji Diabetologicznej na początku 2018 roku 425 milionów ludzi na świecie chorowało na cukrzycę. Przyczyną wystąpienia cukrzycy typu 1 jest reakcja autoimmunologiczna organizmu powodująca zniszczenie wysp trzustkowych. Pojawia się ona nagle, najczęściej do 30 roku życia. Stwierdzono, że cukrzyca typu 2, wcześniej określana jako cukrzyca dorosłych, jest chorobą wywoływaną przez niewrażliwość tkanek ciała na insulinę. Zwykle rozwija się po 40 roku życia. Najsilniejszymi czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2 są nadwaga i otyłość. Dziecko łatwiej przystosowuje się do choroby, niż dorosły. Podstawową przyczyną ukrywania choroby jest zazwyczaj strach przed byciem „nie jak wszyscy”, to znaczy brak akceptacji samego siebie. Jeśli u ogółu społeczeństwa zaburzenia depresyjne występują u 5-10% populacji, to wśród chorych na cukrzycę odsetek ten wynosi 33%. Cukrzyca jest chorobą, w której prawidłowy styl życia jest nie mniej ważny niż przyjmowanie leków, a pacjent jest jeszcze bardziej odpowiedzialny za powodzenie leczenia niż lekarz. Główną rolę w przebiegu choroby odgrywa postawa wobec niej, a także wsparcie rodziny, odpowiednie leczenie samoakceptacja.},
 type={rozdział},
 publisher={Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego im. Jana Długosza w Częstochowie},
 title={Jakość życia po rozpoznaniu cukrzycy},
 address={Częstochowa},
 year={2020},
 language={pol},
 keywords={cukrzyca, jakość życia, ryzyko cukrzycy},
}