@misc{Kozdęba-Murray_Halina_Filozoficzny_2021,
 author={Kozdęba-Murray, Halina},
 abstract={Trzecia część niniejszej pracy skupia się na interpretacji znanego wiersza Zbigniewa Herberta Przesłanie Pana Cogito. Figura retoryczna złote runo nicości zostaje zinterpretowana w kontekście teologii apofatycznej Mstrza Eckharta, oraz fenomenologii B. Weltego. Ponieważ nicość określona jest predykatem złotego runa, paradoksalnie jawi się jako coś, co jest. Złote runo natomiast odsyła aluzyjnie do starogreckiego poematu Apolloniosa z Rodos, w którym stanowiło nagrodę dla Argonautów za ich cnotę odwagi w walce ze złem. W starożytnych mitach Hellady złote runo jest także symbolem boskiej opatrzności i opieki. Nicość, określona w Przesłaniu predykatem złotego runa nie musi zatem oznaczać niebytu i nieistnienia, ale może wskazywać na rzeczywistość, która przekracza granice ludzkiego języka i jako taka może być określona jedynie w terminach teologii apofatycznej. Dla B. Weltego z kolei nicość istnieje w świadomość Dasein jako nieuniknioność śmierci, a jej status ontologiczny jest dwuznaczny. Nicość istnieje bowiem jako coś, co jest. Ponieważ Dasein pragnie nadać sens swojemu byciu-tu-oto, dokonując określonych wyborów etycznych, jedyną gwarancją ich słuszności jest nicość rozumiana jako tajemnica transcendencji.},
 type={artykuł},
 publisher={Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego im. Jana Długosza w Częstochowie},
 title={Filozoficzny rodowód Pana Cogito (cz. 3)},
 address={Częstochowa},
 year={2021},
 language={pol},
 keywords={Zbigniew Herbert, Pan Cogito, złote runo, nicość, Mistrz Eckhart, Bertrand Welte},
}