@misc{Kopera_Łukasz_S._Kanonicy_2016,
 author={Kopera, Łukasz S.},
 abstract={Wśród wielu zakonów, jakie najwcześniej pojawiły się na ziemiach Królestwa Polskiego, był Zakon Kanoników Regularnych Laterańskich. Pierwsze klasztory powstały w XI–XII w. w trzech wielkich dzielnicach kraju (Śląsk, Mazowsze i Wielkopolska). W XV w. kanonicy regularni przybyli do stołecznego Królestwa, a ściśle na podkrakowski Kazimierz. Prepozytura Bożego Ciała, którą zakonnicy objęli wówczas z nadania pary królewskiej Jadwigi i Władysława Jagiełły, dała początek licznym klasztorom i domom zakonnym w pozostałych dzielnicach kraju, a następnie także w Wielkim Księstwie Litewskim, złączonym z Koroną unią personalną na mocy aktu wydanego w Lublinie w 1569 r. Rozsiane klasztory kanonickie na Litwie (Wilno, Krzemienica, Widze, Bychów, Słonim, Ozierany, Karpiłówka, Żurawicze) po trzecim rozbiorze utworzyły samodzielną prowincję litewsko-rosyjską św. Michała Archanioła. Kanonicy regularni zasłynęli tam jako budowniczy, mecenasi kultury, fundatorzy szkół, mistrzowie uniwersyteccy, gorący patrioci. Prowincja uległa rozwiązaniu w 1864 r. w odwecie Rosjan za udział zakonników w powstaniu styczniowym.},
 type={rozdział},
 publisher={Polskie Towarzystwo Historyczne. Oddział w Częstochowie},
 title={Kanonicy regularni laterańscy na pograniczu polsko-ruskim – od klasztoru do prowincji},
 address={Częstochowa-Humań-Poznań},
 year={2016},
 language={pol},
 keywords={kanonicy regularni laterańscy, prepozytura, prowincja litewsko-rosyjska św. Michała Archanioła},
}