No JavaScript support!

To take full advantage of this digital library, please verify if your browser supports JavaScript.

polski

English

dLibra Digital Library

readers on-line: 127

Edition

Export metadata

Favourite positions

Add to Favourites

Add to Favourites

Please login or register to use additional features!

Save this address

Add to bookmarks

Edition description

Multilingualism in Ukraine from a transdisciplinary perspective

Show publication content!

Multilingualism in Ukraine from a transdisciplinary perspective

Wielojęzyczność na Ukrainie z perspektywy transdyscyplinarnej

Cheremisin, Maksym

Rozwadowska, Bożena. Promotor

wielojęzyczność ; bilingwizm ; dyglosja ; translanguaging ; ideologie językowe ; polityka językowa ; Ukraina ; Kijów ; język angielski

multilingualism ; bilingualism ; diglossia ; translanguaging ; language ideologies ; language policy ; Ukraine ; Kyiv ; English

171 s.

Rozprawa analizuje wielojęzyczność na Ukrainie, łącząc teorie bilingwizmu, dyglosji, transjęzyczności (ang. translanguaging), ideologii językowych z ujęciem historycznym oraz badaniem ilościowym w Kijowie (2023, n=300). Część teoretyczna pokazuje, że praktyki językowe najlepiej ujmować jako programy rozproszone między domenami i kształtowane przez ideologie, a nie jako statyczne opozycje „L1/L2”. Ujęcie historyczne dowodzi, że polityki imperialistyczne i sowieckie utrwaliły asymetryczną dyglosję ukraińsko-rosyjską, której skutki utrzymywały się także po 1991 roku. Badanie kijowskie wskazuje na przyspieszony po 2022 r. zwrot językowy: młodsze kohorty częściej deklarują ukraiński jako język ojczysty i używają go w domu; wyższe wykształcenie koreluje z poparciem dla ukraińskiego jako jedynego języka państwowego oraz z silniejszą inwestycją w angielski (np. z zamiarem nauczania dzieci tego języka). Wielkości efektu są od małych do umiarkowanych, ale spójne w wielu przekrojach; płeć nie różnicuje rozkładu języka ojczystego. Dwuelementowy wskaźnik ważności kwestii językowych wykazał akceptowalną rzetelność wewnętrzną. Ukraina zmierza ku de facto trójjęzycznej konfiguracji: ukraiński jako język obywatelski i sfery publicznej; angielski jako cenna lingua franca nauki, gospodarki i dyplomacji; inne języki europejskie w rolach wyspecjalizowanych. Wzmacnianie ukraińskiego nie wypiera angielskiego; obie tendencje współistnieją i wzajemnie się wzmacniają. Dane wspierają strategię dwutorową: (i) konsekwentne wspieranie ukraińskiego w edukacji, administracji i mediach; (ii) systemowe budowanie kompetencji angielskich (CLIL, wsparcie nauczycieli, standardy oceny). Potrzebne są działania włączające dla grup przechodzących na ukraiński (dorośli „późni dwujęzyczni”, osoby przesiedlone) oraz pełne interfejsy ukraińskie w usługach publicznych i platformach cyfrowych przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiej jakości ścieżek w języku angielskim. Rozprawa: (a) łączy klasyczne modele dyglosji ze współczesnym podejściem translanguaging; (b) dokumentuje gradienty pokoleniowe i edukacyjne w zachowaniach językowych; (c) spina w jedną ramę politykę, tożsamość i praktyki cyfrowe. Choć przekrojowe ujęcie dotyczące tylko jednego miasta wymaga ostrożności interpretacyjnej, spójność wyników zwiększa pewność co do kierunku zmian. Dalsze badania powinny łączyć badania podłużne z wywiadami pogłębionymi i korpusami zapisanymi cyfrowo oraz wyjść poza Kijów do regionów przyfrontowych i społeczności przesiedlonych. Ogólnie rzecz biorąc, wybór języka na Ukrainie jest aktem społecznym kształtowanym przez tożsamość, pamięć i aspiracje geopolityczne; wojna uwidoczniła i przyspieszyła te procesy.

This dissertation examines multilingualism in Ukraine by integrating theories of bilingualism, diglossia, translanguaging and language ideologies with historical analysis and a quantitative study in Kyiv (2023, n=300). The conceptual chapters argue that language practices are best understood as repertoires distributed across domains and shot through with ideology, rather than as static “L1/L2” binaries. The historical account shows how imperial and Soviet policies institutionalized an asymmetric Ukrainian–Russian diglossia whose effects persisted well into the post-Soviet period. The Kyiv study indicates a post-2022 acceleration of language shift: younger cohorts are more likely to declare Ukrainian as mother tongue and to use it at home; higher education aligns with support for Ukrainian as the sole state language and with stronger investment in English (e.g., intentions to teach children). Effect sizes are small-to-moderate but consistent across cross-tabs; gender shows no association with mother tongue. A brief two-item measure confirms the salience of language issues with acceptable internal consistency. The results suggest that Ukraine is moving toward a de facto trilingual ecology: Ukrainian as the baseline language of citizenship and public life; English as a high-value lingua franca for science, economy and diplomacy; other European languages in specialized niches. Strengthening Ukrainian does not crowd out English; rather, both trends co-exist and are mutually reinforcing. The evidence supports a dual-track policy: (i) firm support for Ukrainian across education, administration and media; (ii) systematic development of English competence (content-and-language integrated learning; teacher support; assessment standards). Inclusion measures are needed for late bilinguals, internally displaced persons and adults transitioning to Ukrainian. Digital platforms and public services should provide full Ukrainian interface while enabling highquality English-language pathways for international interaction. The dissertation (a) synthesizes classical diglossia models with contemporary translanguaging perspectives; (b) documents generational and educational gradients in language behavior; and (c) links policy, identity and digital practices in a single explanatory frame. While the single-city, cross-sectional design calls for caution, and the internal consistency of results across indicators increases confidence in the direction of change. Future work should combine longitudinal surveys with qualitative interviews and digital-trace corpora, and extend beyond Kyiv to frontline regions and communities of displaced persons. Comparative studies in Eastern Europe would clarify how war and migration reshape linguistic ecologies. Overall, the dissertation argues that language choice in Ukraine is a social act shaped by identity, memory and geopolitical aspirations; wartime conditions have merely made these dynamics more explicit and more rapid.

Place of publishing:

Częstochowa

Uniwersytet Jana Długosza w Częstochowie

2025

rozprawa doktorska

application/pdf

oai:dlibra.bg.ajd.czest.pl:9040

BUrps.308

eng

Praca opublikowana na podstawie licencji udzielonej przez Autora

Location of original object:

Biblioteka Uniwersytecka Uniwersytetu Jana Długosza w Częstochowie