Unmanned Aerial Systems: Evolution from Antiquity to Modern Times 2026 sztuczna inteligencja adaptacja technologiczna bezzałogowe systemy latające Jagielski, Kacper T. 18 Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Jana Długosza w Częstochowie Częstochowa s. 143-161 Biblioteka Uniwersytecka Uniwersytetu Jana Długosza w Częstochowie ewolucja techniki Turcja Niniejszy artykuł analizuje rozwój Bezzałogowych Systemów Latających (BSL) w perspektywie długofalowej – od starożytnych prekursorów po zaawansowane platformy autonomiczne z lat 2025–2026. Głównym założeniem tekstu jest teza, że ewolucja BSL stanowi unikalny w historii techniki proces „technologicznej adaptacji środowiskowej”. W ramach tej koncepcji wykazano, że każda kolejna generacja systemów bezzałogowych jest bezpośrednią odpowiedzią na specyficzne bariery zewnętrzne: od wczesnych potrzeb zwiadowczych, przez konieczność unikania wykrycia radarowego (turecki ekranoplan Talay) i odporność na walkę elektroniczną (polski Warmate 5), aż po optymalizację zasobów i logistyki (brazylijski Tupan BEE, litewski Airvolve). Artykuł dowodzi, że postępująca autonomizacja i miniaturyzacja (systemy Nano) to formy przystosowania maszyn do przetrwania w nasyconym technologią środowisku, co trwale redefiniuje rolę człowieka, przesuwając go z pozycji bezpośredniego pilota do rangi strategicznego nadzorcy inteligentnych systemów. autonomia Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Jana Długosza w Częstochowie application/pdf Pismo recenzowane ISSN 2657-3342 Bezzałogowe systemy latające: ewolucja od starożytności do współczesności eISSN 2657-862X pol BSL Polska artykuł Res Politicae